... бүх л оройг олон хүмүүсийн дунд инээж, хөгжилдөж өнгөрөөчихөөд шөнө нь ахиад л хүйтэн хөнжилдөө шургах тэр л агшинд мэдргэддэг ганцаардал өглөөнөөс хойш нөмрөн авахуй. Бусдын идэхийг ажиглах гэж, бусадтай ярилцах гэж, хоолны халуун бус сэтгэлийн халууныг л мэдрэх гэж хоол иддэг бололтой. Өлсөвч хоол идэх хүсэл байхгүй. Сэтгэл өлсөөд байгааг андуураад байгаан болов уу гээд шинэхэн ном шүүрч аван уншивч үнэндээ тэр бусдаас ялгагдахгүй болчихсныг мэдээд ахиад улам л хоосрол мэдэв. Яагаад юм бүгд, хэн бүгд нэгэн цагт бусдаас онцгой мэт санагдавч цаг өнгөрөхийн хирээр улам л бүдгэрээд бүдгэрээд тэгээд хэтдээ хэн ч биш болоод хувирчихдаг юм бэ? Миний сэтгэл яагаад ийм уйдамхай юм бэ? Үнэндээ би яг одоо хэтийн бүх төлөвлөгөөгөө түр ч атугай хойш тавиад зүгээр л өөрийнхөө цагийг хүлээгээд бүх л өдөржин хэвтмээр байна. Ядаж өнөөдөртөө...